Love story.เรื่องราวความรักในแบบsakuma
ความรัก...เป็นสิ่งที่เราทุกคนแสวงหา หลายคนพยายามยามไขว่คว้าเพื่อให้ได้มันมา ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด
แต่คุณเคยสังเกตบ้างมั้ยครับว่า...ความรักนั้นมักไม่ยั่งยืน เมื่อได้มาแล้วก็ต้องลอยหลุดมือไปเสียทุกครั้ง และในบางครั้ง ความรักนั้นก็วิ่งเข้ามาหาเราเอง แม้ว่าเราจะไม่ต้องการก็ตาม
........ในเดือนแห่งความรักนี้ ผมมีเรื่องจะมาเล่าให้ทุกคนได้อ่านกันนะครับ^^
เรื่องที่ผมจะเขียนนี้ ผมเป็นคนแต่งขึ้นมาเอง หวังว่าทุกคนคงจะชอบกันนะครับ
*****หัวใจของฉัน....จะให้แต่เธอเท่านั้น*****
เช้าตรู่ของวันพิเศษวันหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมารับอากาศดีๆที่ปรกติไม่ค่อยจะได้ตื่นมารับซักเท่าไหร่...วันนี้เป็นวันดีๆที่ผมรอคอยมาเป็นเวลานาน... ผมเดินเข้าไปอาบน้ำ ก่อนจะแต่งตัวแล้วรีบปั่นจักยานออกไปยังร้านดอกไม้ วันนี้...ดอกไม้ที่ผมเตรียมไว้ให้กับเธอที่ผมรักจะถูกส่งมาที่ร้านดอกไม้ร้านนี้
สวัสดีครับ...ผมเดินเข้าไปในร้านมองหาเจ้าของร้านดอกไม้อย่างตื่นเต้น
Kaoruซังใช่มั้ยครับ? ดอกไม้ที่คุณสั่งมาถึงแล้วนะครับ พนักงานคนนึงของร้านกล่าวทักทายผม ทั้งๆที่ผมไม่รู้จักแล้วก็ยังไม่เคยคุยกับเค้าซักครั้งด้วยซ้ำ ผมรู้สึกงงๆนิดหน่อย แต่ก็พยักหน้ารับไปอย่างขอบคุณ
ไม่กี่นาที พนักงานคนนั้นก็เดินออกมาพร้อมช่อดอกไม้ขนาดกลาง มันดูสวยมาก แม้ว่าจะไม่ได้ใหญ่โตอะไร
ผมยืนมองช่อดอกไม้พรางยิ้มอย่างปลื้มใจ เพราะมันดูสวยกว่าที่ผมจิตนาการไว้เสียอีก
ขอบคุณครับToshiyaคุงผมรับช่อดอกไม้มาก่อนจะก้มลงอ่านบ้ายชื่อของพนักงานคนนั้น แล้งรีบเดินออกจากร้านไป
ผมปั่นจักรยานมาจนถึงสวนสาธารณะ ที่ผมนัดสุดที่รักของผมไว้ ผมนั่งลงรอที่ม้านั่นงอย่างตื่นเต้น ไม่นาน...ก็มีโทรศัพท์เข้ามา
ฮัลโหล?ผมกดรับสายอย่างสงสัย เพราะเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ตู้
Kaoru ฉันเองนะเสียงแหบๆนั่นทำให้ผมดีใจจนกระโดดลุกขึ้นมาอย่างลืมตัว สายตาก็มองหาร่างเล็กๆของเค้าไปมารอบๆ
Kyo?....ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนเหรอ ฉันมารอที่ๆนายนัดไว้แล้วนะ
รู้แล้วหล่ะ ฉันมาซื้อของที่ร้านฝั่งตรงข้ามสวนน่ะ อีกเดี๋ยวฉันจะข้ามไปหานาย นายรอแป็ปนึงนะพูดจบก็วางหูไปทันที ผมตัดสินใจเดินไปหาเค้าในทันที ผมเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าถนน ผมมองเห็นร่างเล็กๆหัวทองๆเดินเกาหัวตัวเองพรางทำหน้ายุ่งๆเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงมุมถนนฝั่งตรงข้าม ผมยืนส่งยิ้มให้เค้าจากฝั่งนี้ เค้าทำหน้าตกใจตาโตทันทีที่มองเห็นผมมือข้างนึงที่ถืออะไรซักอย่างอยู่ก็รีบเก็บซ่อนสิ่งที่ถืออยู่ใส่กระเป๋าทันที ผมยังคงส่งยิ้มให้เค้าพรางขำนิดๆในท่าทีน่ารักๆของเค้า ดูท่าว่าเค้าคงอาย รีบเอามืออีกข้างโชว์นิ้วกลางให้ผมทันที
....แหม....น่ารักจริงๆ....
รถทุกคันค่อยๆชะลอ ผมก้าวเท้าลงจากฟุตบาท เค้าเองก็เดินเข้ามาใกล้จากอีกฟากนึง เราเดินเข้ามาหากันและกันอย่างช้าๆ ผมยิ้มให้เค้าอย่างตื้นเต้น เค้าเองก็เดินเข้ามาใกล้ผมทีละนิดๆ เค้าช่างน่ารักจริงๆ ไม่ว่าจะทำหน้าตายังไง ยิ่งตอนนี้เค้าทำหน้าเขินก็ยิ่งน่ารัก ผมคิดไปเรื่อยจนเสียงนึงดังขึ้น....
เสียงแตรดังลั่น มาจากทางขวาของผม ผมและผู้คนที่กำลังเดินข้างถนนหันไปมองตามเสียง ทุกคนตกใจและวิ่งหนีรถคันใหญ่ที่พุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ผมหันกลับมามองKyo ตัวเค้าเองก็มองมองอย่างตองผมเอื้อมถึงตัวเค้า ผมก็ออกแรงผลักให้ตัวเค้าพ้นจากรัศมีของรถที่กำลังพุ่งเข้ามา....
....ผมทำสำเร็จ.....
ผมปกป้องคนที่ผมรักไว้ได้
ตัวผมถูกรถพุ่งเข้าชนอย่างแรงจนกระเด็ดไปไลกพอดู หัวของผมกระแทกลงที่พื้นปูนหนา สติผมเลือนรางเต็มที ภาพที่ผมเห็นก่อนจะหมดสติไปนั้นคือภาพKyoวิ่งเข้ามาหาผมอย่างหน้าตาตื่น เค้าร้องไห้ด้วย ผมเห็นเค้าวิ่งใก้ลเข้ามา
...ใกล้เข้ามา....ใกล้เข้ามา.....
ตูม!!!!!
เสียงดังที่เกิดจากการกระทบของวัตถุสองสิ่ง ที่เมื่อกี้เกิดขึ้นกับตัวผมมาครั้งนึงแล้ว มันเกิดขึ้นมาอีกครั้ง....สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็น....คือเลือดสีแดงฉาด...
....เลือด...ของใครกันนะ?
***********************************
ผมตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าอาการของผมไม่เป็นไรมาก ผมแค่สลบไป2วันเท่านั้น หลังจากที่หมอเดินออกไปแล้ว ผมก็มองเห็นช่อดอกไม้ที่ผมตั้งใจจะมอบให้กับKyo ตอนนี้มันวางอยู่ข้างๆเตียงของผมดอกไม้สีขาว ตอนนี้มีเลือดกระเด็นติดอยู่มากมาย ผมเอื้อมมือหยิบดอกไม้นั่นแล้ววอ่งออกจากห้องไป
โอ้ย!ผมชนเข้ากับใครคนนึง ดวงตาของผมยังพล่ามัว ไม่รู้ว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า
Kaoru
Die...เพื่อนสนิทของผมนั่นเอง Dieจับไหล่ทั้งสองข้างของผมไว้พรางถามว่าผมจะไปไหน
Die...นายช่วยพาฉันไปหน่อยนะ...ช่วยพาฉันไปหาKyoหน่อยผมพยายามขอร้องDieเพราะดูท่าว่าเค้าไม่ค่อยอยากให้ผมไปไหน ผมรู้ว่าเค้าเป็นห่วงผม แต่ว่าผมเองก็มีเรื่องที่ต้องทำเช่นกัน
Dieพาผมเดินทางมาถึงสวนสาธารณะที่ผมเคยมานั่งรอKyo
นายมั่นใจเหรอ ว่านายจะรับในสิ่งที่นายเห็น?
นายหมายความว่ายังไง? รีบพาฉันไปหาKyoเถอะ
Dieพาผมเดินลึกเข้าไปในสวน ที่ๆผมไม่เคยเข้าไปถึง เพราะที่นี่เป็นสุสาน... เพียงแค่ผมเดินเข้ามา ผมก็รู้แล้วว่าสิ่งที่ผมต้องเจอต่อไปนั้นคืออะไร ผมเริ่มตัวชา ขาของผมเริ่มสั่น แต่ผมก็ยังก้าวเดินต่อไป
....เดินไปยังหน้าหลุมศพ....ของKyo
เค้าตายอยู่ไม่ไกลจากที่ๆนายถูกชน...นายรู้ใช่มั้ย?Dieถามผมที่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ผมพยายามพยักหน้าตอบรับในสิ่งที่เค้าพูด
Kyoตายอยู่ตรงนั้น....ตายคาที่Dieยังคงตอกย้ำในสิ่งที่ผมรู้อยู่แล้ว ให้หัวใจของผมแตกร้าวละเอียดลงไปมากกว่าเดิม
ฉันว่าเค้าคงจะอยากมอบสิ่งนี้ให้นาย...รับไปสิกล่องผ้ากำมะหยี่ขนากเล็กที่Dieยื้นมาให้ผม ทำให้น้ำตาที่เอ่ออยู่ที่เบ้าตาของผมล้นออกมาอย่างหยุดไม่ได้
*****************************
ผมกลับมาที่บ้าน ก่อนจะเปิดกล่องผ้ากำมะหยี่นั่นดู ข้างในมีแหวนเงินเรียบๆพร้อมจดหมายเล็กๆ ผมเปิดอ่านมันอย่างไม่รอช้า
นายเคยบอกฉันว่า แหวนที่ฉันใส่มันสวยดีใช่มั้ย? ฉันเลยซื้อในนายวงนึง หวังว่านายคงชอบนะ ฉันรักนายน้ำตาของผมเริ่มไหลรินออกมาอีกครั้ง ความรู้สึกมันตีกันยุ่งไปหมด ผมไม่รู้จะทำยังไง...ผมไม่มีKyoอีกต่อไปแล้ว ผมเจ็บปวด....เจ็บอย่างที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน มันรู้สึกอึดอัดแทบบ้า....
Kaoru...เสียงกระซิบที่ลอยมากับสายลมหนาวกระทบกับร่างของผม ผมรีบเดินตามหาต้นเสียงนั้นอย่างร้อนรน
ผมไม่กลัว แม้ว่าสิ่งที่ผมเห็นจะเป็นอะไรก็ตาม ไม่มีอะไรจะหน้ากลัวไปกว่าการสูญเสียKyoไปอีกแล้ว
Kaoru.
kyo!!!!นายอยู่ที่ไหน?ผมเดินออกไปที่ระเบียง ผมเห็นร่างโชกเลือดของKyoยืนอยู่ตรงหน้า เค้าร้องไห้ ผมตกใจมาก แต่ความรู้สึกดีใจมันมีมากกว่า ผมโผเข้ากอดKyo แต่นั่นก็ไร้ผล ร่างกายที่เหมือนอากาศนั้นทำให้ผมสัมผัสเค้าไม่ได้
อย่าพยายามเลยKaoru ่!kyo นายจะไปไหน? ฉันไม่ให้นายไป
ขอโทษKaoru...ขอโทษจริงๆ...ทั้งๆที่นายช่วยฉันเอาไว้ แต่ชีวิตนี้ ฉันรักษามันไว้ไม่ได้...ฉันรักษาสัญญานั้นไว้ไม่ได้...ขอโทษKyoพูดกับผมด้วยน้ำเสียงสั่นคลือ เค้าก้มกน้าลงน้ำตากับเลือดที่ไหลออกมาตาแผลมากมายไหลรวมกันจนแยกไม่ออก ผมเดินเข้าไปหาอีกครั้งอย่างไม่กลัว ผมคุกเข่าลงตรงหน้าเค้าพยายามปลอบโยนด้วยคำพูด
ไม่เป็นไรKyo....แหวนที่นายให้ฉัน มันมีความหมายกับฉันมาก...ฉันก็มีของจะให้นายเหมือนกันผมยื่นช่อดอกไม้ที่เริ่มแห้งออกไปให้เค้า kyoเงยหน้าขึ้นมองช่อดอกไม้ก่อนจะยิ้มออกมา
ขอบคุณนะ สวยมากๆเลยKaoru..Kyoฝืนยิ้มทั้งน้ำตา
แต่ของที่ฉันจะให้นายจริงๆ มีอยู่เพียงอย่างเดียงเท่านั้น นายจะรับมันไว้ได้มั้ย?ผมถามเสียงเบา ตอนนี้ ผมแทบไม่มีแรงเหลืออยู่แล้ว คงเป็นเพราะความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและหัวใจหล่ะมั้ง? Kyoพยักหน้าตอบเบาๆ ผมยิ้มอย่างอ่อนโยนที่สุด เพราะนั่นคงเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่ผมจะยิ้มอยู่บนโลกใบนี้...
ผมคว้ามีดมากรีดลงที่หน้าอกอย่างแรง ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ Kyoพยายามห้ามผม แต่ก็ทำไม่ได้ เค้าแตะต้องตัวผมไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป.... ผมกดนิ้วทั้ง4ของตัวเองลงไปที่หน้าอก ควานหาสิ่งที่เต้นตุ้บๆอยู่ในอกของผมจนเจอ ผมดึงกระชากมันออกจากร่าง ก่อนจะส่งให้Kyo เค้าตกใจมาก ดวงตาไร้แววของเค้าเบิกโพง แต่ผมก็ยังยิ้มอยู่
ผมส่งก้อนเนื้อสีแดงที่ยังเต้นกระตุกอยู่เป็นจังหวะ ให้กับเค้า มันยังเต้นอยู่จริงๆ......
รับไปสิkyo.เห็นมั้ย์ มันเต้นเป็นจังหวะ....มันกำลังบอกนายว่า ฉัน รัก นาย
ขอบคุณ....ฮือ.....Kaoru....เสียงสุดท้ายที่ผมได้ยิน มันช่างไพเราะจริงๆ เสียงของคนที่ผมรักที่สุด เมื่อไม่มีเค้ามันก็ไม่มีความหมายอะไรที่ผมจะอยู่ต่อไป
วิญญาณของผมหลุดออกจากร่าง แต่ผมกลับรู่สึกเหมือนกับว่าผมกำลังเกิดใหม่เสียมากกว่า นี่ไม่ใช่จุดจบสำหรับผม แต่ว่ามันเป็นการเริ่มต้นมากกว่า
เท่านี้....ฉันก็สัมผัสนายได้แล้ว...เท่านี้ ฉันก็กอดนายได้แล้วผมพูดอย่างนั้นก่อนจะโผเข้ากอดKyo
...........เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป....นายไม่ได้ผิดสัญญา...เพราะตอนนี้ เราได้อยู่ด้วยกันแล้วนะ...Kyo...
***************จบ***************
วาเลนไทน์ปีนี้ คุณให้อะไรกับคนที่คุณรัก?
สำหรับผม...ผมเลือกที่จะมอบหัวใจให้แก่คนรักของผม....หัวใจ...ที่จะเต้นเป็นจังหวะเดียว ไปตลอด
หัวใจ...ที่จะรักคนๆนี้เพียงคนเดียวเท่านั้น
Love story.เรื่องราวความรักในแบบsakuma
ความรัก...เป็นสิ่งที่เราทุกคนแสวงหา หลายคนพยายามยามไขว่คว้าเพื่อให้ได้มันมา ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด
แต่คุณเคยสังเกตบ้างมั้ยครับว่า...ความรักนั้นมักไม่ยั่งยืน เมื่อได้มาแล้วก็ต้องลอยหลุดมือไปเสียทุกครั้ง และในบางครั้ง ความรักนั้นก็วิ่งเข้ามาหาเราเอง แม้ว่าเราจะไม่ต้องการก็ตาม
........ในเดือนแห่งความรักนี้ ผมมีเรื่องจะมาเล่าให้ทุกคนได้อ่านกันนะครับ^^
เรื่องที่ผมจะเขียนนี้ ผมเป็นคนแต่งขึ้นมาเอง หวังว่าทุกคนคงจะชอบกันนะครับ
*****หัวใจของฉัน....จะให้แต่เธอเท่านั้น*****
เช้าตรู่ของวันพิเศษวันหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมารับอากาศดีๆที่ปรกติไม่ค่อยจะได้ตื่นมารับซักเท่าไหร่...วันนี้เป็นวันดีๆที่ผมรอคอยมาเป็นเวลานาน... ผมเดินเข้าไปอาบน้ำ ก่อนจะแต่งตัวแล้วรีบปั่นจักยานออกไปยังร้านดอกไม้ วันนี้...ดอกไม้ที่ผมเตรียมไว้ให้กับเธอที่ผมรักจะถูกส่งมาที่ร้านดอกไม้ร้านนี้
สวัสดีครับ...ผมเดินเข้าไปในร้านมองหาเจ้าของร้านดอกไม้อย่างตื่นเต้น
Kaoruซังใช่มั้ยครับ? ดอกไม้ที่คุณสั่งมาถึงแล้วนะครับ พนักงานคนนึงของร้านกล่าวทักทายผม ทั้งๆที่ผมไม่รู้จักแล้วก็ยังไม่เคยคุยกับเค้าซักครั้งด้วยซ้ำ ผมรู้สึกงงๆนิดหน่อย แต่ก็พยักหน้ารับไปอย่างขอบคุณ
ไม่กี่นาที พนักงานคนนั้นก็เดินออกมาพร้อมช่อดอกไม้ขนาดกลาง มันดูสวยมาก แม้ว่าจะไม่ได้ใหญ่โตอะไร
ผมยืนมองช่อดอกไม้พรางยิ้มอย่างปลื้มใจ เพราะมันดูสวยกว่าที่ผมจิตนาการไว้เสียอีก
ขอบคุณครับToshiyaคุงผมรับช่อดอกไม้มาก่อนจะก้มลงอ่านบ้ายชื่อของพนักงานคนนั้น แล้งรีบเดินออกจากร้านไป
ผมปั่นจักรยานมาจนถึงสวนสาธารณะ ที่ผมนัดสุดที่รักของผมไว้ ผมนั่งลงรอที่ม้านั่นงอย่างตื่นเต้น ไม่นาน...ก็มีโทรศัพท์เข้ามา
ฮัลโหล?ผมกดรับสายอย่างสงสัย เพราะเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ตู้
Kaoru ฉันเองนะเสียงแหบๆนั่นทำให้ผมดีใจจนกระโดดลุกขึ้นมาอย่างลืมตัว สายตาก็มองหาร่างเล็กๆของเค้าไปมารอบๆ
Kyo?....ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนเหรอ ฉันมารอที่ๆนายนัดไว้แล้วนะ
รู้แล้วหล่ะ ฉันมาซื้อของที่ร้านฝั่งตรงข้ามสวนน่ะ อีกเดี๋ยวฉันจะข้ามไปหานาย นายรอแป็ปนึงนะพูดจบก็วางหูไปทันที ผมตัดสินใจเดินไปหาเค้าในทันที ผมเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าถนน ผมมองเห็นร่างเล็กๆหัวทองๆเดินเกาหัวตัวเองพรางทำหน้ายุ่งๆเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงมุมถนนฝั่งตรงข้าม ผมยืนส่งยิ้มให้เค้าจากฝั่งนี้ เค้าทำหน้าตกใจตาโตทันทีที่มองเห็นผมมือข้างนึงที่ถืออะไรซักอย่างอยู่ก็รีบเก็บซ่อนสิ่งที่ถืออยู่ใส่กระเป๋าทันที ผมยังคงส่งยิ้มให้เค้าพรางขำนิดๆในท่าทีน่ารักๆของเค้า ดูท่าว่าเค้าคงอาย รีบเอามืออีกข้างโชว์นิ้วกลางให้ผมทันที
....แหม....น่ารักจริงๆ....
รถทุกคันค่อยๆชะลอ ผมก้าวเท้าลงจากฟุตบาท เค้าเองก็เดินเข้ามาใกล้จากอีกฟากนึง เราเดินเข้ามาหากันและกันอย่างช้าๆ ผมยิ้มให้เค้าอย่างตื้นเต้น เค้าเองก็เดินเข้ามาใกล้ผมทีละนิดๆ เค้าช่างน่ารักจริงๆ ไม่ว่าจะทำหน้าตายังไง ยิ่งตอนนี้เค้าทำหน้าเขินก็ยิ่งน่ารัก ผมคิดไปเรื่อยจนเสียงนึงดังขึ้น....
เสียงแตรดังลั่น มาจากทางขวาของผม ผมและผู้คนที่กำลังเดินข้างถนนหันไปมองตามเสียง ทุกคนตกใจและวิ่งหนีรถคันใหญ่ที่พุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ผมหันกลับมามองKyo ตัวเค้าเองก็มองมองอย่างตองผมเอื้อมถึงตัวเค้า ผมก็ออกแรงผลักให้ตัวเค้าพ้นจากรัศมีของรถที่กำลังพุ่งเข้ามา....
....ผมทำสำเร็จ.....
ผมปกป้องคนที่ผมรักไว้ได้
ตัวผมถูกรถพุ่งเข้าชนอย่างแรงจนกระเด็ดไปไลกพอดู หัวของผมกระแทกลงที่พื้นปูนหนา สติผมเลือนรางเต็มที ภาพที่ผมเห็นก่อนจะหมดสติไปนั้นคือภาพKyoวิ่งเข้ามาหาผมอย่างหน้าตาตื่น เค้าร้องไห้ด้วย ผมเห็นเค้าวิ่งใก้ลเข้ามา
...ใกล้เข้ามา....ใกล้เข้ามา.....
ตูม!!!!!
เสียงดังที่เกิดจากการกระทบของวัตถุสองสิ่ง ที่เมื่อกี้เกิดขึ้นกับตัวผมมาครั้งนึงแล้ว มันเกิดขึ้นมาอีกครั้ง....สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็น....คือเลือดสีแดงฉาด...
....เลือด...ของใครกันนะ?
***********************************
ผมตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าอาการของผมไม่เป็นไรมาก ผมแค่สลบไป2วันเท่านั้น หลังจากที่หมอเดินออกไปแล้ว ผมก็มองเห็นช่อดอกไม้ที่ผมตั้งใจจะมอบให้กับKyo ตอนนี้มันวางอยู่ข้างๆเตียงของผมดอกไม้สีขาว ตอนนี้มีเลือดกระเด็นติดอยู่มากมาย ผมเอื้อมมือหยิบดอกไม้นั่นแล้ววอ่งออกจากห้องไป
โอ้ย!ผมชนเข้ากับใครคนนึง ดวงตาของผมยังพล่ามัว ไม่รู้ว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า
Kaoru
Die...เพื่อนสนิทของผมนั่นเอง Dieจับไหล่ทั้งสองข้างของผมไว้พรางถามว่าผมจะไปไหน
Die...นายช่วยพาฉันไปหน่อยนะ...ช่วยพาฉันไปหาKyoหน่อยผมพยายามขอร้องDieเพราะดูท่าว่าเค้าไม่ค่อยอยากให้ผมไปไหน ผมรู้ว่าเค้าเป็นห่วงผม แต่ว่าผมเองก็มีเรื่องที่ต้องทำเช่นกัน
Dieพาผมเดินทางมาถึงสวนสาธารณะที่ผมเคยมานั่งรอKyo
นายมั่นใจเหรอ ว่านายจะรับในสิ่งที่นายเห็น?
นายหมายความว่ายังไง? รีบพาฉันไปหาKyoเถอะ
Dieพาผมเดินลึกเข้าไปในสวน ที่ๆผมไม่เคยเข้าไปถึง เพราะที่นี่เป็นสุสาน... เพียงแค่ผมเดินเข้ามา ผมก็รู้แล้วว่าสิ่งที่ผมต้องเจอต่อไปนั้นคืออะไร ผมเริ่มตัวชา ขาของผมเริ่มสั่น แต่ผมก็ยังก้าวเดินต่อไป
....เดินไปยังหน้าหลุมศพ....ของKyo
เค้าตายอยู่ไม่ไกลจากที่ๆนายถูกชน...นายรู้ใช่มั้ย?Dieถามผมที่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ผมพยายามพยักหน้าตอบรับในสิ่งที่เค้าพูด
Kyoตายอยู่ตรงนั้น....ตายคาที่Dieยังคงตอกย้ำในสิ่งที่ผมรู้อยู่แล้ว ให้หัวใจของผมแตกร้าวละเอียดลงไปมากกว่าเดิม
ฉันว่าเค้าคงจะอยากมอบสิ่งนี้ให้นาย...รับไปสิกล่องผ้ากำมะหยี่ขนากเล็กที่Dieยื้นมาให้ผม ทำให้น้ำตาที่เอ่ออยู่ที่เบ้าตาของผมล้นออกมาอย่างหยุดไม่ได้
*****************************
ผมกลับมาที่บ้าน ก่อนจะเปิดกล่องผ้ากำมะหยี่นั่นดู ข้างในมีแหวนเงินเรียบๆพร้อมจดหมายเล็กๆ ผมเปิดอ่านมันอย่างไม่รอช้า
นายเคยบอกฉันว่า แหวนที่ฉันใส่มันสวยดีใช่มั้ย? ฉันเลยซื้อในนายวงนึง หวังว่านายคงชอบนะ ฉันรักนายน้ำตาของผมเริ่มไหลรินออกมาอีกครั้ง ความรู้สึกมันตีกันยุ่งไปหมด ผมไม่รู้จะทำยังไง...ผมไม่มีKyoอีกต่อไปแล้ว ผมเจ็บปวด....เจ็บอย่างที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน มันรู้สึกอึดอัดแทบบ้า....
Kaoru...เสียงกระซิบที่ลอยมากับสายลมหนาวกระทบกับร่างของผม ผมรีบเดินตามหาต้นเสียงนั้นอย่างร้อนรน
ผมไม่กลัว แม้ว่าสิ่งที่ผมเห็นจะเป็นอะไรก็ตาม ไม่มีอะไรจะหน้ากลัวไปกว่าการสูญเสียKyoไปอีกแล้ว
Kaoru.
kyo!!!!นายอยู่ที่ไหน?ผมเดินออกไปที่ระเบียง ผมเห็นร่างโชกเลือดของKyoยืนอยู่ตรงหน้า เค้าร้องไห้ ผมตกใจมาก แต่ความรู้สึกดีใจมันมีมากกว่า ผมโผเข้ากอดKyo แต่นั่นก็ไร้ผล ร่างกายที่เหมือนอากาศนั้นทำให้ผมสัมผัสเค้าไม่ได้
อย่าพยายามเลยKaoru ่!kyo นายจะไปไหน? ฉันไม่ให้นายไป
ขอโทษKaoru...ขอโทษจริงๆ...ทั้งๆที่นายช่วยฉันเอาไว้ แต่ชีวิตนี้ ฉันรักษามันไว้ไม่ได้...ฉันรักษาสัญญานั้นไว้ไม่ได้...ขอโทษKyoพูดกับผมด้วยน้ำเสียงสั่นคลือ เค้าก้มกน้าลงน้ำตากับเลือดที่ไหลออกมาตาแผลมากมายไหลรวมกันจนแยกไม่ออก ผมเดินเข้าไปหาอีกครั้งอย่างไม่กลัว ผมคุกเข่าลงตรงหน้าเค้าพยายามปลอบโยนด้วยคำพูด
ไม่เป็นไรKyo....แหวนที่นายให้ฉัน มันมีความหมายกับฉันมาก...ฉันก็มีของจะให้นายเหมือนกันผมยื่นช่อดอกไม้ที่เริ่มแห้งออกไปให้เค้า kyoเงยหน้าขึ้นมองช่อดอกไม้ก่อนจะยิ้มออกมา
ขอบคุณนะ สวยมากๆเลยKaoru..Kyoฝืนยิ้มทั้งน้ำตา
แต่ของที่ฉันจะให้นายจริงๆ มีอยู่เพียงอย่างเดียงเท่านั้น นายจะรับมันไว้ได้มั้ย?ผมถามเสียงเบา ตอนนี้ ผมแทบไม่มีแรงเหลืออยู่แล้ว คงเป็นเพราะความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและหัวใจหล่ะมั้ง? Kyoพยักหน้าตอบเบาๆ ผมยิ้มอย่างอ่อนโยนที่สุด เพราะนั่นคงเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่ผมจะยิ้มอยู่บนโลกใบนี้...
ผมคว้ามีดมากรีดลงที่หน้าอกอย่างแรง ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ Kyoพยายามห้ามผม แต่ก็ทำไม่ได้ เค้าแตะต้องตัวผมไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป.... ผมกดนิ้วทั้ง4ของตัวเองลงไปที่หน้าอก ควานหาสิ่งที่เต้นตุ้บๆอยู่ในอกของผมจนเจอ ผมดึงกระชากมันออกจากร่าง ก่อนจะส่งให้Kyo เค้าตกใจมาก ดวงตาไร้แววของเค้าเบิกโพง แต่ผมก็ยังยิ้มอยู่
ผมส่งก้อนเนื้อสีแดงที่ยังเต้นกระตุกอยู่เป็นจังหวะ ให้กับเค้า มันยังเต้นอยู่จริงๆ......
รับไปสิkyo.เห็นมั้ย์ มันเต้นเป็นจังหวะ....มันกำลังบอกนายว่า ฉัน รัก นาย
ขอบคุณ....ฮือ.....Kaoru....เสียงสุดท้ายที่ผมได้ยิน มันช่างไพเราะจริงๆ เสียงของคนที่ผมรักที่สุด เมื่อไม่มีเค้ามันก็ไม่มีความหมายอะไรที่ผมจะอยู่ต่อไป
วิญญาณของผมหลุดออกจากร่าง แต่ผมกลับรู่สึกเหมือนกับว่าผมกำลังเกิดใหม่เสียมากกว่า นี่ไม่ใช่จุดจบสำหรับผม แต่ว่ามันเป็นการเริ่มต้นมากกว่า
เท่านี้....ฉันก็สัมผัสนายได้แล้ว...เท่านี้ ฉันก็กอดนายได้แล้วผมพูดอย่างนั้นก่อนจะโผเข้ากอดKyo
...........เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป....นายไม่ได้ผิดสัญญา...เพราะตอนนี้ เราได้อยู่ด้วยกันแล้วนะ...Kyo...
***************จบ***************
วาเลนไทน์ปีนี้ คุณให้อะไรกับคนที่คุณรัก?
สำหรับผม...ผมเลือกที่จะมอบหัวใจให้แก่คนรักของผม....หัวใจ...ที่จะเต้นเป็นจังหวะเดียว ไปตลอด
หัวใจ...ที่จะรักคนๆนี้เพียงคนเดียวเท่านั้น
แมลงสาบ...เหล่าผู้คนที่น่าขยะแขยงทั้งหลาย...
แค่คิดว่าต้องหายใจร่วมอากาศเดียวกัน ก็แทบจะอ้วกแล้ว!
แมลงสาบตัวที่1....
...........................
.......เคยเป็นมั้ยครับ?........
เวลาที่เกลียดใครซักคนอย่างรุนแรง...คุณรู้สึกอย่างไร?
จะรู้สึกเหมือนกับที่ผมรู้สึกมั้ย?
..ความจริงแล้ว...ความรู้สึกเกลียดเนี่ย มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นมาง่ายๆหรอกนะครับ
มันเริ่มจากความรู้สึกผิดหวังในตัวคนๆนึง ....
คนที่เราคบหาด้วยความจริงใจมาตลอด....
ไม่ว่าจะในฐานะของพี่ ฐานะของเพื่อน...รึแม้กระทั้งคนรัก...
ความรู้สึกผิดหวังที่เพิ่มขึ้นๆเรื่อยๆ...ไม่มีที่สิ้นสุด....ไม่เคยจบสิ้น....
ยิ่งผมพยายามซักเท่าไหร่ การโกหกนั้นก็ไม่เคยจบ....
จากความรู้สึกน่าเศร้านั้น มันกลายเป็นความรู้สึกแย่ๆ....
จากความรู้สึกผิดหวัง กลายเป็น...เกลียด....เกลียดมาก...จนกระทั้งกลายเป็น
ขยะแขยง!!!
.......เคยเป็นมั้ยครับ?........
ความรู้สึกที่ว่า....
เคลียดคนๆนี้จัง...อื่ม...ไม่อยากอยู่ใกล้ๆเลยแหะ....
อ่า....ฉันอยากจะกลายเป็นอีกคนนึงที่แกไม่เคยรู้จักเลยได้มั้ยเนี่ย?
แกจะได้ไม่ต้องเอาฉันไปประกาศบอกใครๆว่ารู้จัก....
....แล้วคุณรู้สึกมั้ยครับว่า ไอ้คนน่ารังเกลียดพวกนี้...ยิ่งเราหนีห่างเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งวิ่งเข้าหา
เหมือนกันเลย.....เหมือนพวกแมลงสาบ~!!!!!
..........
.........
.........
เหล่าคนน่าขยะแขยงทั้งหลาย....
......คนแรก.....
คนๆนึงที่ผมไว้ใจ...รัก....รักมากจนยอมทิ้งทิฐิต่างของตัวเองไป
คิว่าคนนี้แหล่ะ...คนที่ผมจะรักไปชั่วชีวิต...
ผมให้ทุกอย่างที่เค้าต้องการ ยอมเป็นคนเดินตามเค้า ยอมเสียน้ำตาร้องไห้ให้กับคนที่ใครๆก็บอกว่า
หน้าตาทุเรศ รูปร่างก็อุบาทว์...แกเลิกกับมันเถอะ
ผมไม่สนใจที่ใครพูดทั้งนั้น...ผมรักเค้าอย่างจริงใจเสมอมา...
แล้วการทรยศหักหลังก็เริ่มขึ้น.....
ผมขอเรียกว่า มันนะครับ เพราะว่าคนพวกนี้น่ะ ไม่ได้มีชีวิตอยู่ในฐานะของมนุษย์ในสายตาผมแล้ว
มัน...ขอยืมบทสัมภาษณ์ Dir~en~greyของผมไปหมด...
มันบอกว่า ขอยืมไปถ่ายเอกสาร เดี๋ยวจะเอามาคืน
เวลาผ่านไปนานมาก...หลายวัน หลายเดือน จนในที่สุดมันก็เอามาคืน
แต่ก่อนที่ผมจะแยกกลับบ้าน มันก็บอกว่า ขอยืมต่ออีกวันได้มั้ย?แล้วจะเอาไปคืนใหนรัก...ก็ได้....
หลังจากแยกกันได้ไม่กี่ชั่วโมง มันก็ให้เพื่อนผม(คนที่ผมจะเล่าให้ฟังถึงความเลวคนต่อไป)
โทรมาบอกว่า
ตอนนี้มันทำบทสัมภาษณ์ของDirหายไปแล้ว หายไปหมด ไม่เหลือซักแผ่นเลย
แล้วก็โกหกสารพัด ว่ามีคนญี่ปุ่นที่นั่งเล่นคอมอยู่ข้างๆเอาไป
สงสัยว่าเค้าคงชอบเดอเหมือนกันมั้ง ก็เลยขโมย....
....ไอ้....ตอ....แหล....
บทสัมภาษณ์....ของDir....วงที่ผมรัก.... มัน.....คนที่ผมไว้ใจ.....
ผมยังให้อภัย
ต่อมา....มันขโมยเอาสร้อย จี้รูปหัวกะโหลกของผมไปใส่จนลอก
แล้วบอกว่า
ของแค่นี้ให้ยืมไม่ได้เหรอวะ?แกเป็นเมียฉันนะ!
...เมีย...คำๆนี้น่าจะใช้เรียกคนที่อยู่กินกันแล้วไม่ใช่เหรอ?
เรา2คนยังไม่ถึงขั้นมีอะไรกันเลยด้วยซ้ำ...ผมว่าคำว่าเมียน่ะ
มันฟังดูไม่ค่อยให้เกรียติคนรักเลยนะครับ....
แล้วไอ้ที่แกทำน่ะ มันเรียกว่าขโมย เพราะการเอาของๆคนอื่นไปโดยไม่บอกกล่าว
***เค้าเรียกว่าขโมย****
ไม่ว่าจะที่ไหนๆ เค้าก็สอนกันอย่างนี้ทั้งนั้นแหล่ะ....
แล้วมันก็เริ่มทำลายผมมากขึ้นเรื่อยๆ....
เอานั่นเอานี่ของผมไป บังคับบอกให้ผมเลิกกับมัน
เพราะว่ามันอยากไปบอกใครๆว่ามันถูกผมทิ้ง
มันจะได้น่าสงสาร...แล้วผมก็จะเป็นคนเลว....
เที่ยวไปบอกใครๆว่าผมทิ้งมันไปเพื่อจะไปหาคนควงคนอื่น
....และอีกมากมาย.....
ตอนแรกก็รู้สึกช็อคครับ...ช็อคจนทนไม่ไหว
ผมเดินออกจากชีวิตของมันอย่างเด็ดขาด แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ยอมหยุด
มันส่งคนมาบอกผมว่า มันยังรักผมอยู่ แล้วก็อยากจะคืนดีด้วยนะ
ล่าสุดมันเที่ยวไปก่อเรื่องชั่วๆไว้มากมาย แล้วก็ส่งคนมาบอกผมอีกว่า
ตอนนี้มันโด่งดังในวงการJ-rockแล้วนะ ใครๆก็รู้จักมัน ถ้าผมจะเปลี่ยนใจกลับมาหามันอีกก็ได้นะ
...โห....หลงตัวเองน่าดูเลยนะ ไอ้ชั่ว!
คิดว่าทำตัวเลวๆแล้วใครๆเค้าจะสนใจ...แกมันบ้าไปแล้ว...
ในสายตาของผม ทุกวันนี้มันเป็นแค่มลพิษเน่าเสีย ที่ลอยวนอยู่ในวงการJ-rock
เป็นแค่ขี้ก้อนโตๆที่เที่ยวเสนอหน้าทุเรศๆของตัวเองให้ใครๆเค้าเห็น
เศษเดนนรกที่อยู่ในชุดของศิลปิลที่ผมรักมากที่สุด...มันทำให้เค้าคนนั้นแปดเปื้อน...
....ชะนีป่าเน่าเฟะ!น่ารังเกลียด.....
ที่บอกว่าเน่าเฟะเนี่ย ผมคิดว่าเพราะ งาน ทัไปทำแต่ผมไม่ไปน่ะครับ
...ชวนไปชายของ...คืนนึงได้เงินเป็นพันๆ
ทำงานได้2อาทิตย์ มีเงินตัดชุดคอส2ชุดในเวลาเดียวกัน
ให้คนมาบอกผมว่า มันหาเลี้ยงตัวเอง
เงินที่เอามาโรงเรียน(ซึ่งทุกวันนี้มันโดนไล่ออกไปแล้ว)
ก็เป็นเงินที่มันหามาได้ด้วย งานของมัน
....งานอะไรห่วา?...ทำไม่กี่วันได้เงินทีเป็นพันๆ....
....ทำตอนกลางคืน กลับบ้านทีเกือบสว่าง...
ถ้าแกอ่านอยู่ก็จำไว้นะว่าที่ฉันเอามาเขียนได้เนี่ยก็เพราะว่าแกเที่ยวเอามาบอกให้ฉันฟัง
ผ่านไอ้เลวอีกคนทุกวันๆนั่นแหล่ะ!
อ่า....แค่ที่ผมพิมมาเนี่ยมันยังน้อยไปนะครับ ถ้าผมมีเวลาเล่นเน็ทมากกว่านี้
ก็คงจะสาทยายได้อีกมากไม่รู้จบเลยหล่ะครับ
*******
อ้อ!ผมไม่ได้กล่าวชื่อใครออกมาเลยนะครับ แต่ผมก็อยากจะให้ มันรู้ตัวซะทีนะครับว่าผมด่ามันอยู่
เพราะผมรู้ครับว่ามันก็คงเข้ามาอ่านไดอารี่ของผมบ้างหล่ะ
(รึไม่อ่านผมก็ดีใจครับ...ไดอารี่ของผมจะได้ไม่ สกปรก!)
ไดอารี่เนี่ย มันไว้เขียนเรื่องของตัวเอง เรื่องอะไรก็ได้ที่อยากเขียนใช่มั้ยหล่ะครับ?
งั้นผมก็คงไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกนะครับ^^
ถ้าใครจะไม่พอใจก็กรุณาอย่าเข้ามาอ่านอีกเป็นครั้งที่2แล้วกัน....
เพื่อความสบายใจของทั้ง2ฝ่ายนะครับ^^.....
แล้วผมจะกลับมาเขียนถึงพวกแมลงสาบน่ารังเกลียดตัวต่อไปอีกนะครับ^^.....
rrrr
